DİVAN EDEBİYATIMIZDAN EN GÜZEL BEYİTLER , Abdülhak Şinasi Hisar

DİVAN EDEBİYATIMIZDAN EN GÜZEL BEYİTLER , Abdülhak Şinasi Hisar

DİVAN EDEBİYATIMIZDAN EN GÜZEL BEYİTLER , Abdülhak Şinasi Hisar

DİVAN EDEBİYATIMIZDAN EN GÜZEL BEYİTLERAbdülhak Şinasi Hisar

Tanzimat edebiyatının genel özellikleri, Tanzimat döneminde hikaye ve roman, Tanzimat döneminde şiir, Tanzimat döneminde Türk tiyatrosu, Tanzimat döneminde dil, Tanzimat döneminde gazete

DİVAN EDEBİYATIMIZDAN EN GÜZEL BEYİTLER

(Abdülhak Şinasi Hisar’ın Zevkiyle Seçilmiş Beyitler)

Kaynak:Aşk imiş her ne vâr âlemde”, İstanbul, 1955)

Aşk imiş her ne vâr âlemde

İlm bir kîl ü kâl imiş ancak

Fuzûlî

Aşk derdinin devâsı kabil-i derman değil

Terk-i can derler bu derdin mu’teber dermânına

                                   Fuzûlî

Her kişi âşık olurdu eğer âsân olsa

                      Taşlıcalı Yahya Bey

Lisân-ı aşkı bilir terceman bulunmadı hiç

                       Neccar Zade Şeyh Rıza

Eğerçi söylemez ammâ neler bilir âşık

                         Hızırağa Zade Said

Gûyâki Padişâh olurum milk-i âleme

Meşgûl-i şerh-i aşk ü garâm olduğum zeman

                                          Yenişehirli Avni

Gönlüm belâ-yı aşkı hem ister, hem istemez

                                                         Hâzım

Ben derd-i aşkı söylemesem başka derd olur

                                         Faik Memduh

Her derde çâre var güzelim, aşka çâre yok

                                      Abdülhak Hâmid

Baharı neyleriz ol gülizâr-ı gonce femin

Gülüb açılması bin nevbahâra değmez mi?

                                         Nâilî’i Kadîm

Bir az gel bağa, bülbül dinle, gül seyret, açıl cânâ

Ki sen dâhî henüz âçılmamış bir gonce-i tersin

                                                      Nedim

Süzme çeşmin, gelmesün müjgân müjgân üstüne

                                                                Râsih

Hüsn olur kim seyr iderken ihtiyâr elden gider

                                                       Ziya Paşa

Secdedir her kande bir büt görsem âyinim benim

Hâh kâfir, hâh mü’min tut budur dinim benim

                                                         Fuzûlî

Hunkâr şehre geldi deyü seyre çıkdılar

Her güşe mehlikâ dolu, Hunkâra kim bakar

                                         Vizeli Behişti

Hevâyı aşka uyub kûy-i yâredek gideriz

Nesim-i subha refîkız bahâradek gideriz

                                         Nâilî-i Kadim

İnsâf olunsa biz de rakibin rakibiyiz

                                             Nâbi

Ol perçemin nazîrini, hâtırdamı gönül

Görmüş idin geçen sene, sünbül zemanları

                                                     Nedim

Bakılmaz hâtır-ı ahbâba hiç dilber hususunda

                                         Ragıb Paşa

Ruhsat bulunur dâmen-i canân ele girmez

Canan bulunur gûşe-i imkân ele girmez

                                           Haşmet

Hiç akla gelirmiydi bu âşıklığım ey dil

Kim derdi ki bir gün bana divane desinler

                                           (Meçhul)

İtse ger Nef’î nola gönlüyle dâim bezm’i hâs

Hem kadeh, hem bade, hem bir şûh sakidir gönül

                                                         Nef’i

Geh câm-ı bâde nûş ideriz, gâh hûn-i dil

Biz ruhsat-ı zemâna göre işret eyleriz

                                         Sabri-i Şakir

Bir elinde gül, bir elde câm geldin sâkiyâ

Kangısın alsam gülü, yâ câmı, yahud ki seni

                                                     Nedim

Ayağın sâkınarak basma aman sultânım

Dökülen mey kırılan şişe-i rindân olsun

                                               Nedim

Bezm o bezm, ahbâb o ahbâb, işret o işret değil

Mey o mey, sakî o sakî, hâlet o hâlet değil

                                                     Pertev

Meyhâne yıkıldı, mest ayakda

                             Abdülhak Hâmid

Bir kanlı gül ağzında ve mey kâsesi elde

Bir sofrada içdik ikimiz aynı emelde

                                         Yahya Kemal

Hâlini bilmez perişanın perişan olmayan

                             Bursalı Ahmed Paşa

Cânıma bir merhabâ sundu ezelden çeşm-i yâr

Öyle mest oldum ki gayrın merhabâsın bilmedim

                                         Bursalı Ahmed Paşa

Ben âşıkım, hemişe sözüm âşıkânedir

                                           Fuzûlî

Aşkında mübtelâlığımı ayb iden sanur

Kim olmak ihtiyâr iledür mübtelâ sana

                                             Fuzûlî

Göklere âçılmasın eller ki dâmânındadır

                                              Fuzûlî

Sûfî mecâz anladı yâre mahabbetim

Âlemde kimse bilmedi gitdi hakikatim

                                               Emri

Senin mahzunun olmak bâna şadan olmadan yeğdir

Gamınla ağlamak ellerle handan olmadan yeğdir

                                                          Nev’î

Gönüldendir şikâyet, gayrdan feryâdımız yokdur

                                                          Nev’î

Yâreb ne vâdîdir bu kim can teşne cânân teşnedir

                                                         Bâki

Bileli kendimi ben gönlümü âşık buldum

                                                     Nef’î

Neler çeker bu gönül, söylesem şikâyet olur

                                                       Nef’î

Ne şeb ki kûyine yüz sürmesem ölürüm

Ne gün ki kametini görmesem kıyamet olur

                                                     Nef’î

Bir cebinin, bir dahi zülf-i siyehfâmın bilür

Dil ne subhun fark ider Billah, ne akşâmın bilür

                                                     Nedim

Sinede bir lahza ârâm eyle gel cânım gibi

Geçme ey rûh’i revân ömr-i şitâbânım gibi

                                                     Nedim

Candan geçer de ben yine geçmem niyâzdan

                                         Abdülhak Hâmid

Yârsız kalmış cihanda aybsız yâr isteyen

                             Bursalı Ahmed Paşa

Şirler pençe-i Kahrımdan olurken lerzân

Beni bir gözleri âhûya zebûn itdi felek

                             Yavuz Sultan Selim

Kudretim yok hâlimi arzitmeğe canânıma

                                               Usûlî

Küfr-i zülfün salalı rahneler imânımıza

Kâfir ağlar bizim ahvâl-i perişanımıza

                                             Fuzûlî

Sergeşteliğim kâküli müşkinin ucundan

Âşüfteliğim zülf-i perîşanın içündür

                                            Fuzûlî

Gözüm, canım, efendim, sevdiğim, devletlü sultânım

                                                           Fuzûlî

Kâşkî sevdiğimi sevse kamu halk-i cihân

Sözümüz cümle heman kıssa-i canân olsa

                             Taşlıcalı Yahya Bey

Dikkatler ile seyr ideriz yâri serâpâ

Görmez mi idik biz de eğer olsa vefâsı

                                             Bâki

Geh âlem-i müşâhade, geh âlem-i hayâl

Bir lahza yârsız kalamam, âdetim budur

                                                Sâlih

Bu gün şâdım ki yâr ağlar benimçün

                                         (Meçhul)

Görmemek yeğdir, görüb divâne olmakdan seni

                                                      Sâbit

Nesin sen, ben de bilmem, canmısın, cananmısın kâfir

                                                                Nedim

Nâzdan hâmûşsun, yoksa, zebânın duymadan

İstesen bin dâsıtan söylesin ebrûlerle sen

                                                     Nedim

Sevdiğim meşk-i nigâh eylersin âhûlarla sen

                                                     Nedim

Nigehin böyle neden hastadır ey şûh senin

Gözlerin bezm-i ezelden beri mahmur gibi

                                                     Nedim

Mest-i nâzım kim büyütdü böyle bî pervâ seni

Kim yetişdirdi bu gûne servden bâlâ seni

                                                     Nedim

Yârimi gördüm, bu gün dünyâ görünmez dîdeme

                                                     Hayri

Çeşmini gördüm, unutdum derdi de, dermânı da

                                               Gâlib Dede

Gizlesem de, âşikâr itsem de, cânımsın benim

                                                     Gâlib Dede

Kâilim didârını rüyâda olsun görmeğe

                                         Pertev

Mâhitâba bakamam yâr gelür hâtırıma

                                              Zekâî

Görsem seni helâk olurum, görmesem helâk

                              Vâsıf-ı Enderûnî

O gül endâm bir âl şâle bürünsün, yürüsün

Ucu gönlüm gibi ardınca sürünsün, yürüsün

                                   Vâsıf-ı Enderûnî

Biz âleme bir yâr içün âh itmeğe geldik

                                  Yenişehirli Avni

Bende Mecnûndan füzûn âşıklık isti’dâdı var

Aşık’ı sâdık benim, Mecnûnun ancak âdı var

                                                     Fuzûlî

Cânı cânan dilemiş, vermemek olmaz ey dil

                                                     Fuzûlî

Âşık oldur kim kılur cânın fedâ cânânına

Meyl-i cânân itmesün her kim ki kıyamaz cânına

                                                     Fuzûlî

Cânımı cânan eğer isterse minnet cânıma

Can nedir kim anı kurbân itmeyem cânânıma

                                                 Fuzûlî

Min cân olaydı kâş men-i dilşikestede

Tâ her birile bir gez olaydım fedâ sana

                                               Fuzûlî

Gönül derler ser-i kûyünde bir divânemiz kaldı

                                                     Hayâlî

Biz ol âşıklarız kim dâğımız merhem kabûl itmez

Ol gülzarız ki âteşdir gülü şebnem kabûl itmez

                                         Râmî Mehmed Paşa

Böyle bî-hâlet değildi gördüğüm sahrâ-yı aşk

Anda Mecnûn bîdler divâne cûler vâr idi

                                         Nedim

Zülfün görenlerin hep bahtı siyah olurmuş

Tek zülfünü göreydim, bahtim siyâh olaydı

                                     Baybordlu Zihni

Yok bu şehr içre senin vasf etdiğin dilber, Nedim

Bir peri-rüret görünmüş, bir hayâl olmuş sanâ

                                                     Nedim

Derd oldu şimdi bâşıma dermân sandığım

Bir âfet oldu cânıma cânân sandığım

                                         Halimgiray

Gönül mahabbetli bir âdet eylemiş yoksa

Ne bende aşk, ne sende cemâl kalmışdır

                                         (Meçhul)

Güller âhir râm olur ammâ hezâr elden gider

                                         Ziya Paşa

Sende mi hâlâ esir-i zülf-i yâr olmakdasın

Uslan ey dil, uslan artık, ihtiyâr olmakdasın

                                 Recâi zade Ekrem

Kadem kadem, gice, teşrîfi, Nâilî, o mehin

Cihan cihan elem-i intizâre değmez mi

                             Nâilî-i Kadim

Dil-i gamdidenin bir kerre handân olduğun gördük

O naşâdın hele bir kerre şâdan olduğun gördük

                                                     (Meçhul)

Hoş geçen her dem-i sevdâ ebediyyet sayılır

                                         Tevfik Fikret

Vâızın nâr-ı cehennem dediği firkat imiş

                                              Usulî

Dâr-ı dünyâ deli gönlüm gibi virân olsa

Ne cihân olsa, ne cân olsa, ne hicrân olsa

                             Taşlıcalı Yahya Bey

İstemem sensiz olan sohbet-i yârânı bile

                                         Neşâtî

Belâ-yi keşmekeş-i intizârı benden sor

                                         Nedim

Yârdan mehcûr iken düşdük diyâr-ı gurbete

Dehr gösterdi yine hicrân hicrân üstüne

                                               Râsih

Gören sanur ki safâdan semâ-ı râh iderim

Döner döner bakarım kû-yi yâre âh iderim

                                         Esrar Dede

Ağlatmayacakdın, yola bakdırmayacakdın

Ol va’de-i tekrâr-be-tekrârı unutma

                                         Esrar Dede

Su uyur, düşman uyur, haste-i hicrân uyumaz

                                         Gâlib Dede

Banâ duzehden ey meh dem urur gülzârlar sensiz

Diraht âteş, nihâl âteş, gül âteş, berk ü bâr ateş

                                           Gâlib Dede

Geldi ammâ neyleyim, sensiz behârın şevki yok

                                         Recâi Zade Ekrem

Hayâlile tesellidir gönül meyl-i visâl itmez

Gönülden taşra bir yâr olduğun âşık hayâl itmez

                                                         Fuzûlî

Geçmiş zemân olur ki hayâlî cihan değer

                                         Hayâlî

Hayâl-i yâr gibi varmı bir refik-i şefik

                             Ruhi-i Bağdâdî

Kani ol gül gülerek geldiği demler şimdi

Ağlarım hâtıra geldikçe gülüşdüklerimiz

                                         Şinâsi-i Kadim

Ömr âhir olur sohbet-i dildâre doyulmaz

                                  Yenişehirli Avni

YORUM EKLE